Հյուրատները երկիրը ճանաչելու հնարավորություն

Հայաստանը, ինչպես և ամբողջ աշխարհն այսօր կանգնած է տնտեսական կոլապսի առաջ: Ընդհանուր կորոստների ցանկում ամենաշատը տուժած ոլորտներից է զբոսաշրջությունը:

Մինչև կորոնավիրուսային համավարակն ենք զրուցել գործարար Բակուր Մելքոնյանի հետ, ով սիրով կիսվեց իր փորձով՝ հյուրատների բիզնեսի առանձնահատկություններով:

Հյուրատնային բիզնեսի մասին եթե խոսենք՝ կարծեք դուք համեստություն եք արել՝ 3 աստղանի հյուրանոցը ներկայացնում եք որպես հյուրանոց՝ սա ի՞նչ է մարկետինգային քայլ, հյուրին լավագույն ծառայություն մատուցելու միտում, թե՞…

-Ուսումնասիրելով հյուրատներ նախընտրող  տուրիստական շերտը՝ հաշվի առնելով գլոբալ ճգնաժամը, մարդկանց մոտեցման փոփոխությունը, որոշեցի հյուրատուն ունենալ: Օրինակ, չունենալով ֆինանսական խնդիրներ՝ ես Եվրոպա մեկնելով նախընտրում եմ մնալ հյուրատանը: Ի դեպ, երկրի անմիջական մթնոլորտը ես զգում եմ միայն հյուրատներում: Մարդիկ այսօր ձգտում են անիմջական, ոչ թե սնդուսափայլ միջավայր: Այդ ամենը հասկացա նաև շրջելով Իտալիայում, որտեղ ավելի շատ հյուրատներ կան, քան 5 աստղանի հյուրանոցներ: 5 տարի է, որ մենք լավագույն հյուրատուն ենք ճանաչվում Booking.com վարկանիշով, քանի որ մարդիկ գալիս և տեսնում են մեր հյուրատանը այն, ինչ նկարով ցուցադրված է: Արգելել եմ հավելյալ էֆեկտներ տալ նկարներին, կամ հատուկ մշակել:  Տուրիստական հոսքն օրինակ Դիլիջանի նման տուրիստական կենտոններում թույլ է և աշխատում են ըստ սեզոնի, սակայն մեր հյուևատունը 5 տարի շարունակ միշտ աշխատել է և երբեք փակ չի եղել:

Շուտով պատրաստվում ենք մեծ նախագիծ իրականացնել, Դիլիջանում 6300քմ վրա կառուցել և՛ հյուրատուն, և՛ ընտանեկան սպա կենտրոն, և՛ կլինեն տնակներ, որոնք քաղաքացիները հնարավորություն կունենան գնելու և որպես բիզնես կարող են վարձակալությամբ տրամադրել:

-Ի՞նչ է Պոպոքը ընդհանուր առմամբ:

-Իսկզբանե Պոպոք չի եղել, ամիսներ առաջ դարձավ Պոպոք, մինչ այդ Art guest house էր և այդ անվամբ արդեն հայտնի էր, սակայն մենք հաշվի չէինք առել, որ չէինք կարողանալու գրանցել և հեղինակային իրավունք ունենալ դրա նկատմամբ: Երբ դիմեցինք անունը բրենդավորելու, մեզ մերժեցին, քանի որ  guest house-ը միջազգային անվանում է և որևէ բրենդի մեջ մտնել չի կարող, քանի որ ցանկացած մարդ կարող է օգտագործել guest house, մնաց Art-ը, որն էլ զբաղված էր: Ռեբրենդինգ անելով որոշեցինք Հայաստանին բնորոշ մրգի անուն դնել և մեր բոլոր կետերում արդեն ապահովելու ենք ընկույզի մուրաբաներ, որպեսզի տուրիսներին հյուրասիրեն և երբ հարցնեն ինչ է պոպոքը:

Կարևոր է, որ Պոպոքը օտարազգիների համար հեշտ է արտաբերվում, օրինակ նրանց համար Ծաղկաձոր բառը հիշել և արտասանել շատ դժվար է, որի մասին ես բարձրաձայնել եմ, ի դեպ՝ Ծաղկաձորը բրենդավորելու խնդիր ունենք այսօր:

-Հայաստանը հյուրանոցների խնդիր ունի՝ քանակի ու սպասարկման մասով: Ի՞նչ փիլիսոփայություն եք դրել Ձեր գործունեության հիմքում:

-Սկզբունքը հենց սեփականության զգացումն է: Եթե օրինակ Դիլիջանի հյուրատան Booking էջը բացեք, կտեսնեք գրված ”Lucy and George the best owners” և նման բաներ, որևէ խոսք իմ մասին կամ Արտլանչի չկա: Մենեջերները՝ որպես սեփականատերեր են աշխատում այնտեղ, որը գլխավոր սկզբունքն է, այսինքն հյուրերը զգում են, որ տան տերերն են իրենց ընդունում:

Հայաստանում տուրիզմի զարգացումն ու հյուրանոցային բիզնեսների զարգացումն ի՞նչ եզրեր ունեն:

-Տուրիզմի զարգացման համար երեք շատ կարևոր գործոն կա, որոնցից 2 արդեն իրագորվել է՝ low cost ավիաընկերության մուտքը Հայաստան, որը շատ ոգևորիչ է, քանի որ եթե նախկինում Եգիպտոսի նման երկիր մեկնելու համար եվրոպացին ծախսում էր 600 ԱՄՆ դոլար, որն իր մեջ ներառում էր սնունդ, հյուրանոց, ավիատոմս, ապա նախկինում միայն Հայաստան մեկնելու ավիատոմսի արժեքն էր 600 ԱՄՆ դոլար: Երկրորդը՝ ճանապարհն է, որն այսօր շատ լավ վիճակում է, քանի որ տուրիստներն ուղղակի բարկանում էին վատ ճանապարհներով տեղաշարժվելիս: Երրորդը՝պետականորեն Հայաստանի ընդհանուր բրենդավորումն է, որը գլոբալ հարց է և կարծում եմ քիչ քիչ կգնանք առաջ: Հայաստանի ջուրը չի լինում արտահանել որևէ երկիր, որովհետև ոչ թե ջուրն է վատը, այլ՝ Հայաստանը բրենդ չէ:

Հարցազրույցը՝ Մանանա Հովակիմյանի